Óskrifuð bók

Hún starði út á sæinn, sólin var að setjast. Það virtist sem kviknað væri í himninum, mikið rosalega var hann fallegur. Sólarlagið speglaðist í kyrrum sjónum, það var eins og öldurnar þyrðu ekki að hreyfa sig, fallegra sólarlag hafði hún sjaldan séð. En hvernig stóð á því að maðurinn sem kom labbandi á móti henni virtist ekki taka eftir neinu. Hann gekk bara álútur, eins og hann vildi fullvissa sig um að hrasa ekki um grjót, kött eða annað sem gæti orðið á vegi hans. Kannski sá hann bara ekki þessa fallegu sýn, þó svo hann myndi líta upp. Hvað ef svo væri, það væri sorglegt. Hugurinn túlkar það sem við sjáum. Fyrir henni var allt fallegt, stráin bærðust til í vindinum eins og blævængir drottningar. Fuglarnir spókuðu sig við tjörnina, litla fallega heimilið sitt. Kannski voru þeir í rómantískri kvöldgöngu, glitrandi stjörnurnar á tjörninni gátu vel gefið það til kynna. Sunnan andblærin lék um hár hennar, hvíslaði í eyra hennar, já það var fallegt. Hvað með manninn ? Myndi hann aldrei upplifa þessa fegurð ? Þá uppgötvaði hún það, hún var ástfangin, ástfangin af öllu því sem hún sá, af sjálfri sér og lífinu, af stjörnunum og hafinu, af sólinni og skýjunum, meira að segja af þessu fuglapari sem rölti um í næturkyrrðinni. En þó sérstaklega af honum.
Já, svona á lífið að vera.

The quality of your life is determined by how you feel at any given moment. How you feel is determined by how you interpret what is happening around you, not by the events themselves.
- Brian Tracy